Global effects in visual occlusion.

Objecten onttrekken doorgaans grote delen van zichzelf en van ander objecten aan het zicht. Ondanks deze occlusies hebben we niet het idee in een fragmentarische wereld te leven. Het lijkt alsof ons visuele systeem de ontbrekende delen aanvult. In het verleden is dit verschijnsel veelal onderzocht aan de hand van 2D lijnpatronen (o.a. Van Lier, 1996). Een belangrijk resultaat van dat onderzoek was dat globale regelmatigheden de aanvulling bepalen, ook indien dat op het eerste gezicht niet het geval is. Het huidige voorstel beoogt het onderzoeksdomein stapsgewijs uit te breiden naar natuurlijke 3D objecten.