Politici en beleidsmakers vertrouwen in processen van interactief beleid en coproductie steeds minder op het maatschappelijk middenveld en doen vaker een rechtstreeks beroep op individuele burgers. De opbrengsten van deze ?verfransing? van het beleid zijn (nog) niet erg bemoedigend. Dit onderzoek wil nagaan of de effectiviteit, duurzaamheid en representativiteit van processen van coproductie vergroot kunnen worden via een gedeeltelijke en conditionele rehabilitatie van de rol van het maatschappelijk middenveld. We doen dit door in twee steden en drie wijken per stad een vergelijkend onderzoek uit te voeren naar de mobiliserende en intermediaire activiteiten van de lokale sociale infrastructuur bij processen van coproductie. We variëren op de specifieke probleemconfiguraties door per stad een achterstandswijk, een ?modale? wijk en een nog niet zo lang bestaande ?buitenwijk? te kiezen en na te gaan onder welke condities organisaties van de sociale infrastructuur een bijdrage leveren aan de aanpak van deze problemen, al of niet in de context van door de gemeente geïnitieerde beleidsprocessen.
